Pieśń Wiatru i Słońca

[Verse 1]
Chłodny wiatr, jesienne liście,
Ciepło gdzieś odeszło w dal.
Smutek w sercu, mgłą owinięte,
Został tylko dawny żal.
Wspomnień obraz, jak pieśń cicha,
Płynie z każdą kroplą rosy.
Tęsknota niby piasek znika,
Lecz rani głębokie głosy.

[Chorus]
Miłość, promyk przez zasłony,
Przemawia cichym szeptem w snach.
Ona daje siłę, płomień złoty,
Rozprasza cienie, goni strach.
Nadzieja, ptak skrzydlaty,
Wznosi się ku błękitom dnia.
Choć serce wciąż krwawi skryte,
Wierzę, że znów przyjdzie czuły czas.

[Verse 2]
Wczorajsze słowa, dźwięk jak dzwonek,
Echo niesie się po ścianach.
Każdy gest, uśmiech, pocałunek,
Są jak iskry w dawnych stanach.
Tęsknota oplata niczym bluszczem,
Zabiera oddech, dusi w piersi.
Lecz obraz Twój, tak bardzo wzrusza,
I w tym bólu coś się mieści.

[Chorus]
Miłość, promyk przez zasłony,
Przemawia cichym szeptem w snach.
Ona daje siłę, płomień złoty,
Rozprasza cienie, goni strach.
Nadzieja, ptak skrzydlaty,
Wznosi się ku błękitom dnia.
Choć serce wciąż krwawi skryte,
Wierzę, że znów przyjdzie czuły czas.

[Bridge]
Gdyby można było cofnąć chwile,
Zatrzymać szczęście na wieczność.
Lecz czas płynie, nieubłaganie i tyle,
Zostawia ślady, boleść, wieczną.
Lecz wiem, że gdzieś tam, w dalekiej krainie,
Czeka na mnie Twój uśmiech, Twoje dłonie.
I ta myśl, choć smutna, łzy myje,
Bo w niej nadzieja znów mnie chroni.

[Chorus]
Miłość, promyk przez zasłony,
Przemawia cichym szeptem w snach.
Ona daje siłę, płomień złoty,
Rozprasza cienie, goni strach.
Nadzieja, ptak skrzydlaty,
Wznosi się ku błękitom dnia.
Choć serce wciąż krwawi skryte,
Wierzę, że znów przyjdzie czuły czas.