Arlette’s lied

Arlette’s lied

De nacht valt zwaar, de kamer klein
Ik, rechtop,  - geleund in schijn
Naar een wind die niemand ziet
Elke adem die ik haal
Is werk, is moed, is stil verdriet
Geen zucht, geen pijn, iets daartussenin

En toch, in mijn ogen, datzelfde licht
Ik zeg: “Ge zult het zien, ’t keert nog om”
“Ik word sterker, wacht maar af
Wij wandelen weer, zoals vroeger, kom”
En even, heel even, geloof jij met mij 
Want gij gelooft, en dat is trouw

Ik hou echt van jou
Ik hou echt van jou
Fluisterde ik keer op keer
Omdat ik zeggen wou:
Wat wij hadden, gaat nooit weg
Ik hou echt van jou
Ik hou echt van jou
Als een adem die geen lucht meer vraagt
Diep in mij, waar gij mij draagt

Ik sprak van kleine dingen, fel en klaar
Een lente-ochtend, koffie samen, zomaar
Geen mirakels wou ik, geen groot verhaal
Alleen ademen, zonder er bij stil te staan
De groene weiden, ’t dorp waar wij wonen
“Hoe schoon is ’t hier,” zei ik, mijn ogen toe
“Wij gaan nog wandelen, gij en ik, ge zult wel zien”
En even week de ziekte, even maar
Geduwd door wil, door liefde, door vuur

We leefden tussen twee werelden in
De Zuurstofmachine, puffers op moeë dagen
En een andere, waar ik lachte, waar ik nog droomde
Waar ik koos voor morgen, ook al kwam die niet
Ik zei te weinig hoeveel het betekende
Hoe je hoop mij droeg, terwijl ik al vreesde
Wat gij niet wou weten

De laatste dag hier thuis, alles leek gewoon
Vertrouwde muren, vertrouwd licht, zo schoon.
Ik liep door ’t huis alsof ’t weer van mij was
Niet sterk, niet veilig, maar hier, van vlees en bloed
Maar iets was anders, we zwegen het dood
De pauzes langer, elke adem doordacht
Mijn dromen zachter, van verder gebracht
Een afscheid dat jij pas later verstond
Toen ik niet meer wakker werd, die ochtendstond

Ik hou echt van jou
Ik hou echt van jou
Zei ik, zonder angst, zo zacht en waar
Omdat ik zeggen wou:
Wat wij waren, blijft altijd daar
Ik hou echt van jou
Ik hou echt van jou
Als een adem die geen lucht meer vraagt
Diep in mij, waar gij mij draagt

Ik weet: De stilte daarna weegt dubbel zwaar
Ze vult het huis, elke stoel, elk bord
Mijn troon is leeg, de tas koffie wacht
‘s Morgens ’t ergst: dat half moment
Voor ’t weten komt, verwacht je me nog altijd 
Ademend, levend, net buiten je zicht

Er valt geen strijd meer te strijden nu
Geen hoop op beterschap, alleen het gemis
Maar herinnering is niet leeg, weet ge
Ik ben er nog, in hoe jij kijkt
Naar kleine dingen die ik graag zag
In hoe je stilstaat bij ’t licht op de velden
“Hoe schoon is ’t hier,” hoor je me dan zeggen
En je voelt iets zachts, heel even, heel dichtbij

Mijn moed was stil, niet luid, niet groot
Maar elke dag opnieuw blijven ademen
Ademen zelf was mijn verzet
Ik leefde ín de strijd, en bleef maar dromen
Bleef maar hopen
Bleef maar liefhebben


Er zijn geen blikken meer, geen kleine praat
Die ongemerkt de dag vulde, maat voor maat
Dat doet het meeste pijn
Niet alleen dat ik weg ben
Maar dat ons ‘samen’ nu enkel in jou nog woont

En toch… ik liet iets na dat niet verdwijnt
Niet mijn stem, niet mijn luchaam,
Maar hoe ik was, hoe ik naar ’t einde keek
Hoe ik bleef dromen toen ’t leven stilaan gleed.

Soms ga je buiten staan, zomaar
Je kijkt naar ’t licht, naar ’t land waar wij woonden
En je denkt: “Hoe schoon was ’t hier met jou”
“Ik hou echt van jou,” klinkt het in jou
Als een adem die geen lucht meer vraagt
Stil in jou  - leef ik in jou
En misschien, heel stil, heel zonder woord
Is dat hoe liefde weigert te eindigen
Of toch… dat wil ik blijven geloven
Want ik zie je graag
En jij houdt nog steeds van mij
Je hebt me nog nodig
En ik jou
En dat zal altijd zo zijn