I VEGG MISTÉ

Inkö a ma ciapà la nustalgìa di vegg misté, che al temp l’è purtà via.
I parli da cüi lavur d’una volta, che al prugrèss lè fai sparì vün par volta.
Al magnàn e al cadrigàt, al frè e l’umbrilàt, al lignamé e l’angüriàt, l’anciuàt e al rutamàt.
Al mulita e al strascé, al sciavatìn e al gelaté, al sensàl e al caminànt, al murnè e al s-ciavandé.
Un pensier al và ai mundini, chi giràvan ant i cassini.
E quand d’està al sùl al pichéva al giasciàt la frescüra at purtéva.
Tüti i fèsti a lavrà, al futògrafo da strà, par na quai futugrafìa e farmè al temp cal vula via. 
In tüti i cà a gheva stüvia e camìn, l’eva impurtànt anca a spassacamìn.
Cul dal ranàt l’eva mia un ver mesté, ma na passión estiva kla iütava a sbarchè al lünari e la panscia l’impienìva. Adèss chi són fai un tok d’inventàri i vo fà na pissàda... antl’urinàri.
Viàltar chi sculti, scüsìm l’espressión, ma l’è stai tropa forta la mè emussión.